Transport towarów niebezpiecznych - Cz. I

Transport towarów niebezpiecznych – regulacje prawne, klasyfikacja, oznaczenia, wyposażenie pojazdów część I

Regulacje prawne

Rozwój przemysłu, jego technologii – optymalizacja i automatyzacja procesów produkcyjnych i logistycznych sprawia, że w powszechnym użyciu pojawiło się wiele substancji niebezpiecznych, m.in. produkty ropopochodne, gazy, materiały wybuchowe, radioaktywne czy zakaźne.

Pod pojęciem towaru niebezpiecznego rozumie się substancje i przedmioty, stanowiące bezpośrednie niebezpieczeństwo dla ludzi, zwierząt i środowiska naturalnego w sytuacji, kiedy dochodzi do wypadku czy nieprawidłowego obchodzenia się z nim podczas transportu.

Celem ograniczenia negatywnego wpływu towaru niebezpiecznego na zdrowie człowieka i otaczające go środowisko, powstają regulacje prawne odnoszące się co do warunków jego przewozu. Wynikiem prac, różnych instytucji, nad poprawą bezpieczeństwa w przewozie towarów niebezpiecznych, wypracowane i uchwalone zostały kolejno:

  • rok 1947 – Instrukcja Techniczna Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego
    (ICAO-TI),
  • rok 1957 – Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR),
  • rok 1980 – Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID),
  • rok 2000 – Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN).  

W przypadku transportu drogowego na terenie UE obowiązuje Umowa europejska ADR
(THE EUROPEAN AGREEMENT CONCERNING THE INTERNATIONAL CARRIAGE
OF DANGEROUS GOODS BY ROAD
), opracowana i wydana przez Europejski Komitet Transportu Wewnętrznego – międzynarodowa konwekcja dotycząca drogowego przewozu towarów i ładunków niebezpiecznych, powstała w Genewie 30 września 1957 roku[1],[2]. Pierwsze przepisy zaczęły obowiązywać dopiero od 1968 roku. Dzięki pracom prowadzonym nad jednolitością przepisów, ich prostotą i przejrzystością wypracowany został trójdzielny układ: Umowa właściwa oraz Załączniki (A i B).

Umowa właściwa uściśla stosunki prawne pomiędzy państwami uczestniczącymi, ratyfikującymi Umowę ADR, zawiera podstawowe definicje, określa organy nadzoru
i kontroli, wskazuje wymagania wobec osób organizujących przewóz, kierowcy i doradcy ADR.

Załącznik A „[…] obejmuje podział wszystkich produkowanych na świecie materiałów niebezpiecznych na 13 klas zagrożeń oraz zawiera szczegółową klasyfikację tych materiałów niebezpiecznych w poszczególnych klasach1. Dodatkowo, w załączniku tym określone zostały ogólne i szczegółowe warunki opakowania pojedynczych materiałów, wymagania
w zakresie oznakowania materiałów oraz warunki badań i znakowania tych materiałów.

Z kolei, w załączniku B określono:

  • „[…] wymagania dotyczące konstrukcji i dopuszczenia pojazdów w tym m.in.: przyczep, cystern, kontenerów i kontenerów-cystern,
  • dodatkowe wyposażenie jednostek transportowych,
  • wymagania w stosunku do załogi pojazdu,
  • wymagania dotyczące osób uczestniczących w przewozie,
  • dokumentację wymaganą przy przewozie,
  •  wymagania nadzorowania pojazdów oraz ograniczenia przejazdu przez tunele”1.

Polska przystąpiła do umowy 6 maja 1975 roku (Dz. U. 1975 nr 35 poz. 189),
jednak dopiero 1 lutego 1983 roku zostaje opublikowane Prawo o Ruchu Drogowym
(Dz. U. 1983 nr 6 poz. 35), wprowadzające pierwsze „[…] akty prawne, wprowadzające ADR
do polskiej praktyki. Było to Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych
 z dnia 2.12.1983 r. w sprawie warunków i kontroli przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (Dz. U. nr 67 poz. 301) oraz Zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 30.12.1983 r. w sprawie szczegółowych warunków kursowego szkolenia kandydatów
na kierowców oraz programów nauczania (Dz. Taryf i Zarz. Kom. nr 23 poz. 160). Dodatkowo opublikowano Obwieszczenie Ministra Komunikacji z dnia 7.12.1983 r.
w sprawie ogłoszenia szczegółowego wykazu materiałów niebezpiecznych (Dz. Taryf i Zarz. Kom. nr 20  poz. 149)
[3]. Od tego czasu trwa proces unifikacji i harmonizacji wewnętrznych przepisów państwowych i Umowy ADR, w wyniku czego 19 sierpnia 2011 roku zostaje uchwalona Ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. 2011 nr 227 poz. 1367). Ostatnia nowelizacja obejmuje lata 2013-2014 i została wprowadzona Oświadczeniem Rządowym z dn. 28 maja 2013 roku (Dz. U. 2013 poz. 815).
Przepisy Umowy ADR nowelizowane są w cyklu dwuletnim, w roku nieparzystym. Umowa ADR aktualnie obowiązuje w 44 krajach2.

Kolejna część artykułu, zawiera  niezbędne informacje dotyczące klasyfikacji towarów niebezpiecznych i sposobów ich znakowania (oznaczania).
https://e-hak24.pl/informacje/transport-towarow-niezabezpieczonych-klasyfikacja

Zapraszamy.

Do zobaczenia wkrótce.



[3] Zdzisław Rojek, Marek Różycki: „Bezpieczeństwo historią pisane – 50 lat ADR”, kwartalnik: Towary Niebezpieczne, nr 3/2007.

 

Polski Techniczny Sklep Internetowy